ABDOLKARIM Soroush — yang selama ini dikenali sebagai pengkritik tegar pemerintah Iran — dalam mesej Nowruznya yang bertepatan dengan Hari Raya Aidilfitri dan dalam suasana perang yang tegang, telah menyampaikan pendirian yang melangkaui sekadar ucapan perayaan biasa.
Dalam ucapannya, beliau secara tegas menyatakan bahawa “tangan dan lengan para pembela bersenjata negara wajar dicium”, serta menegaskan bahawa tanpa pengorbanan mereka, Iran mungkin telah “ditelan oleh penjenayah.”
(Nowruz adalah satu perayaan tahun baharu tradisional yang disambut oleh masyarakat Iran dan beberapa wilayah lain di Asia Tengah serta Asia Barat).
Kenyataan ini dilihat sebagai titik pemisah utama antara beliau dan sebahagian kelompok pembangkang yang, dalam situasi perang, dilihat melemahkan semangat pertahanan atau bahkan menyokong pencerobohan terhadap tanah air.
Soroush turut menggambarkan perang bukan sekadar konflik sempadan, tetapi sebagai sebahagian daripada projek berstruktur, di mana di belakangnya terdapat industri persenjataan kapitalis yang menjadikan perang sebagai komoditi paling menguntungkan.
Beliau menolak sebarang naratif bahawa kepentingan kuasa asing selari dengan kepentingan nasional, dan menyifatkan pandangan sedemikian sebagai “ilusi berbahaya” yang direka untuk melemahkan keteguhan rakyat.
Walaupun masih mengekalkan sikap kritikal terhadap pemerintah, beliau menegaskan bahawa rakyat Iran, meskipun berdepan pelbagai tekanan, tidak bangkit menentang negara mereka sendiri dalam krisis semasa — sesuatu yang dianggapnya sebagai tanda kematangan dan kesedaran nasional.
Beliau turut memberi amaran bahawa jika “seluruh rumah terbakar, tiada satu pihak pun akan terselamat,” sekali gus menekankan keutamaan menghadapi ancaman luar.
Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, berlaku perubahan ketara dalam kalangan sebahagian tokoh pembangkang Iran, khususnya mereka yang berhijrah sejak dekad 1990-an dan 2000-an.
Golongan ini, yang dahulunya lantang mengkritik pemerintah, semakin menyedari bahawa sebahagian gerakan anti-kerajaan di luar negara tidak lagi menitikberatkan kepentingan nasional, kedaulatan, dan keutuhan wilayah Iran.
Sebahagian daripada arus ini dikaitkan dengan penyokong monarki Mohammad Reza Pahlavi serta kumpulan seperti People’s Mujahedin of Iran, yang didakwa mempunyai agenda selari dengan kepentingan kuasa luar termasuk Amerika Syarikat dan rejim Zionis, malah dalam beberapa kes dikatakan menyokong idea pemecahan Iran.
Perkembangan ini mendorong tokoh seperti Soroush untuk memperjelas garis pemisah mereka — mengekalkan kritikan terhadap struktur kuasa, namun pada masa sama mempertahankan isu-isu asas seperti kedaulatan negara dan keutuhan wilayah.
Peristiwa konflik terkini, khususnya perang besar yang berlaku dan peningkatan ancaman langsung terhadap Iran, telah menjadi titik perubahan penting.
Ramai tokoh pengkritik yang sebelum ini mengambil pendekatan berhati-hati kini terpaksa menentukan pendirian mereka secara jelas, dengan menegaskan bahawa kritikan dalaman tidak bermaksud berpihak kepada musuh luar.
Dari sudut ini, mesej Nowruz oleh Soroush bukan sekadar kenyataan biasa, tetapi mencerminkan perubahan lebih luas dalam kalangan intelektual dan aktivis politik — bahawa keselamatan nasional dan keutuhan negara adalah garis merah yang tidak boleh dikorbankan, walau dalam keadaan perbezaan politik dalaman.
